01
SFX: ตุบ !!
เด็กชาย: อุ๊บ...โทษที
(Side Text -โดนเอาไปแล้ว กินซัง )
Text on bottom - อนิเมไกค์ กินทามะ กล่อง กาย้า กาย้า และหนังสือการ์ตูนเล่ม 23 ใหม่ล่าสุด วางแผงแล้ววันนี้
SFX : ฟุบ !!
เด็กชาย- อ่า....ชิ.. กระเปาตังส์มันว่างเปล่านี่ !!
SFX : ฟุบ!! ซีก..
เด็กชาย : .วันนี้เราได้กระเป๋าตังของซามูไรมาด้วยถ้าจะดีแฮะ
02
เด็กชาย : นี่มันอาร๊ายยย !! กระเป๋าตังข่อยหายไปหน๊ายย ห๊ะ!! ตอนที่เราเอากระเป๋าตังของคนอื่น ?!
กินโทกิ : ย๊าาา ฮู๊! วันนี้ชั้นก็ไม่ได้โชค ร้ายไปซะทีเดียว ?! โอ๋ว ชั้นอยากกิน พาร์เฟ่ แล้วไปเล่น ปาจิงเกาะชักนิดส์!
SFX : ควับ !
เด็กชาย : เอ๋ !! นันมันกระเป๋าตังส์ข่อยยย
SFX : ตึกๆ
กินโทกิ : ไอหัว ขโมยยยย
เด็กชาย : อะจ๊ากกกกกกก
03
Top Text- กินทามะฉายตอน6โมเย็น ทาง TV Tokyo
Side text -เส้นทางซามูไรส่วนมาก ไม่ได้หมายความว่า คุณต้อง หิวว !?
บทเรียนที่ 210 - บ่อยครั้งที่คุณจะเอากระเอาตังส์ใส่ในกระเป๋ากางเกง
SORACHI HIDEAKI
04
กินโทกิ : ไอหนูน้อยย เจ้ายังเร็วไป 100 ปี ถ้าแกคิดจะมาเล่นล้วงกระเป๋าตังส์กับฉัน และ เส้นทางนี้ไม่ใช้คิดจะเริ่มก็เริ่มได้ง่ายๆนะนายต้องสามารถเอากระเป๋าชั้นไป
ฉันรู้ทั้งหมดเหมือนกัน อย่างน้อยที่สุดถ้าน้อยทำเรื่องที่น้อยชอบเนี่ย นายควรจะรอใครสักคนทำอะไรตกหลนไว้ แล้วนายก็ไอเก็บบางอย่างนั้นมา
เด็ก: โอเค ! ฉันจะซื้อมันให้ นาย ต้องการ พาร์เฟ่ 3 ชิ้นใช้ไหมหละ
ก็ได้เรื่องกันจะได้จบๆ
กินโทกิ : ยังดีนะที่นายยังดูเหมือนจะมีเวลล่าว่างมากพอ การที่นายทำแบบนั้นมันมีผลกระอย่าไงรู้ไหม
เด็ก: หา !!
กินโทกิ : อย่างแรกชั้นต้องการจะให้นายคืนกระเป๋าตังที่นายขโมยมา
เด็ก : แต่กระเป๋าพวกนี้ไม่มีอะไรอยุ่เลยนะ
กินโทกิ : อย่าขี้เหนียวกับฉัยเลยน่าไอหนูนี้ ในกระเป๋านั้นพอจะมีเงินอยุ่ 7 ไม่ ก็ 8พันเยน แต่ตอนนี้มันหายไปหนายยยหมดซะแล้นน
เด็ก : ฉันไม่อยากให้ใครเรีกฉันว่า "เด็ก"เหมือนผู้ใหญ่บางคนที่นั้งกิน พารเฟ่ร์อยุ่
กินโทกิ : นายคิดว่านายเป็นผู้ใหญ่ งั้นหร่อ ? ถ้านายจะเป็นผู้ใหญ่หนะมันยังเร็วไป มันต้องทำงานหนักนะ
เด็ก : ระ...รอเดี๋ยวกัน พะ..พี่ชายย
กินโทกิ : ใครเป็นพี่นาย ? ขนาดฉันยังไม่อยากจะจำหน้านายเล้ยย
05
บรรดาผู้หญิง : พี่ชาย พี่ชาย อยากจะร่วมสนุกกับเราบ้างไหม ก๊ะ ? ( มันสนุกอ่าไรหว่า )
SFX : ดึงๆ ครืด ๆ ( คุณกินโดนดึง )
กินโทกิ : โอเค ! โอเค ! ไว้คราวหลังละกัน
บรรดาผู้หญิง : พี่ชาย อยุ่ก่อนเถอะ ก๊ะ
กินโทกิ : ปล่อย ฉัน นะโว้ยยย ฉันบอกแล้วไงว่าค่อยวันหลัง (ไม่รู้เรื่องไงหว่ะ)
ใครหว่ะ ?? - อยู่ข้างล่างนั้นหนะ คุณโยซิวาร่า แซงริร่า นี้คือสถาณที่ไม่อาจจะขยาดอานาเขตออกไม่ได้เพราะอะไรบ้างอย่าง เมืองนี้มัน..... ( มั่วๆบ้างนะครับ)
กินโทกิ : มันเรืองเล็กสำหรับการมีชีวิตอยู่ที้นี้ ซึ่งแม้ต่อใครบางคนที่อยู่ในที่นี้จะรู้สึกชอบฉันแต่ดู คนบนนั้นสิ มีอยู่คนเดียวซึ่งแตกต่างกัน
06
เด็ก : เธอคือ ฮิโนวะ ดายู เธอเปรียบเสมือนดอกไม้อันสูงส่ง เธออยู่ตรงนั้น พี่ชายไม่สามรภเอื้อมถึงเธอได้หรอกนะ
ฉันจะไปเจอผู้ญิงคนนั้น "ป๊อป"
ป๊อป : ฉันรู้มันเป็นงานที่ยาก ต้องระวังเข้าใจนะ ?
Sfx : ควับ
เด็ก : ฉันจะต้องทำ
กินโทกิ : เฮ่ นายกำลังทำอะไร
เด็ก : ที่นี้มันเป็นที่เจ่มแจ้งนะ มันเป็นเขตสีแดง.
07
เด็ก : ผมจะซื้อผู้หญิงคนนั้น
กินโทกิ : ห๊าาาา ?
เด็ก : ผมจะซื้อ ฮิโนว่ะ ดายู เพราะงั้นผมจึงต้องการเงินไง
โรงเหล้าป้าแก๊แก่ : ห๊าาาา เคี้ยกๆๆๆๆๆๆ เจ้าหนูน้อยนายคิดว่าจะสามารถซื้อเมืองทั้งเมืองได้หร่อไง
Sfx : กร๊ากกกกกๆ
อัปลักษณ์หูแม๊ว : ไอเด็กโง่คิดว่านั้นเป้นรักแรกพบหร่อยังง๊ายยย กลับบ้านไปแดร๊กก( กิน ) นมนอนไป๊
ชินปาจิ : นี้มันเป็นเรื่องที่น่าขำของเด็ก มันเป็นเรื่องที่โง่มากๆ
กินโทกิ : ก็ยกโทษให้เข้าไปเถอะน่า
08
คางุระ : อั๊วว่าเรื่องเล็กน่า อาชินปาจี้ อย่าเพิ่งอารมเสียซี่ ใจเย็นเน้อ
ชินปาจิ : ทำไมหละครับ !!
คางุระ : พูดเบาๆไม่เป้นรึไงอาชิปาจิ รู้ไหมมันไม่ดีเน้อ
ชินปาจิ : ทั้งหมดที่ผมทำเนี่ยยยยก็ทำเพื่อนพวกคุณที่นี้ทุกคนนะครับบบ!! ( ตะโกนสุดเสียง )
อะ...เออ ไม่คิดว่ามันแปลกมั้งหร่อครับ เด็กตัวกะเปี้ยกแค่เนี้ย คิดจะซื้อมเองทั้งเมือง แล้วผู้หญิงคนนั้น
เด็ก : ผมไม่ใช้คนเลวนะผมชื่อ เซอิตะ เป้นผู้บริสุทธิ์
ชินปาจิ : ไอหนูนายพูดอะไรออกไป หน๊อยย หน่อย ยังมีหน้ามาพูดอีก
คางูระ : ใจเย็นอาชินปาจี้!! ปล่อยเด็กลงมาก่อน
ชินปาจิ : นายลองมองลงมาที่ผู้ชายอายุ 30 กว่าข้างล่างนาย สิ ยังไม่มีหญิงใด้เหลียวแล เล้ย ยังไม่มีใครอยู่ข้างกายเลย
นายเคยถามผู้ชายคนนั้นบ้างไหม๊ ( T^T )
ทามะ : กำลังบันทึกข้ามูลสำหรับ ชาย อายุ 30 !?
ป้าแก่ : ที่อยุ๋ตรงน๊านน ไม่ใช่สิ่งของน๊าาเว้ย !
Sfx : เขกโป๊ก !!
กินโทกิ : ว่างเด็กนั้นลงได้แล้วแม้แต่เขารูเรื่องของเขา ผู้ชายหลายคนที่มีความรักกับหญิงหลายคน แม้แต่เด็กคนนี้ก็ยังรู้ว่าที่พักเหมือนนรก จึงต้องไปขโมยเงินคนอื่นเผื่อมาไถตัวผูหญิงคนนั้น
เซอิตะ : ผมเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ดังนั้นผมไม่สามารถหาเงินได้ด้วยการทำงาน ผมจึงต้องขโมย !!!
09
โอโทเซะ : ที่จะซื้อคนที่มีค่าขนาดนั้น ย่อมต้องใช้เงินจำนวนมาก
เจ้าคิดว่า เจ้าจะได้มีความสุขกับนางอย่างนั้นเหรอ?
ฉันต้องการความจริง
เซอิตะ : ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กทารก
ที่บ้านทิ้งฉันไป
ฉันจำไม่ได้แม้กระทั่งหร้าของพวกเค้า
ความทรงจำแรกของฉันคือชายชราที่มาเจอฉัน หลังจากที่พวกเค้าทิ้งฉันไว้ให้ตาย
และจากนั้น เค้าก็ตายจากไป เมื่อ 3 ปีที่แล้ว
ก่อนที่เขาจะตาย เขาได้พูดกับฉันว่า...
ชายชรา : ฉันอยากจะให้เจ้าได้รู้นี่ เซอิตะ
ครอบครัวของเจ้าไม่ได้ทิ้งเจ้าเพราะความรังเกียจหรือความเกียจชังหรอกนะ
พวกเขาทิ้งเจ้าไป เพราะ พวกเขาอาศัยอยู่ในความมืด และพวกเขาไม่ต้องการให้ความมืดทำให้เจ้าต้องแปดเปื้อนในที่สุด
10
ชายชรา : กระทั่งตอนนี้ แม่ของเจ้าก็พยายามจะทำในสิ่งที่ดีที่สุด...
เพื่อเอาชีวิตรอดในหลุมพรางของขุมนรก
รักษาความงดงามของเธอจากการที่ถูกทำให้แปดเปื้อน
เซอิตะ : ฉันไม่แน่ใจว่าแม่ของฉันคือใคร...
แต่ฉันคิดว่า
มันมีโอกาสที่จะเป็นเธอ!!
ฉันอยากจะเจอเธอ!
ฉันอยากจะเจอเธอและพูดกับเธอ!
แต่มันไม่มีประโยชน์ที่จะครุ่นคิดหรือโห่ร้องตะโกน
เธอไม่อาจได้ยินหรือเห็นฉันได้เลย!
11
เซอิตะ : มือของฉันนั้นเล็กเหลือเกิน
ดังนั้น มันจึงไม่สามารถเอื้อมไปถึง
นั้นคือเหตุผล!
ที่ฉันจะซื้อเธอ ฉันจะซื้อเธอเหมือนที่คนอื่นทำ!
ด้วยความเสี่ยง ชีวิตฉันเริ่มมีความกล้าหาญ
ที่จะทำตัวเป็นเหมือนขโมย!
โอโทเซะ : สุดท้าย เจ้าก็เป็นแค่เด็กน้อยผู้โชคร้าย ที่อยากจะพบแม่สินะ
ฉันแน่ใจว่าเธอก็ต้องรู้สึกเหมือนที่เจ้ารู้สึกเช่นกัน
เซอิตะ : ให้ฉันทำงานเถอะ
โอโทเซะ : ดี ฉันคิดว่า ถ้ามันใช้แค่เงินที่จะซื้อนางตามที่เจ้าต้องการได้
ฉันสามารถหางานบางอย่างให้เจ้าได้นะ
12
โอโทเซะ : กฎอย่างเดียวของฉันคือ...
ไม่มีการขโมยอีกต่อไป
เซอิตะ : ...คุณ
ขอบคุณมาก!
กินโทกิ : ฉันจะให้หนึ่งหมื่นเยนเป็นค่าจ้างของนายละกันนะ
เซอิตะ : ฉันบอกแล้วไง ว่าในนั้นมันว่างเปล่า!
ยิ่งกว่านั้น เหมือนว่าเงินของนายจะเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่พูดถึงมันเลยนะ?!
กินโทกิ : นั้นเป็นดอกเบี้ยน่ะ
13
ผู้ชายคนแรก : ที่ฉันคิดอยู่ตอนนี้ ฉันไม่ได้เห็นเขาเลยนะ
ฉันหวังว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าหัวขโมยตัวน้อยนั่นหรอกนะ?
ผู้ชายคนที่2 : โอ้ นายหมายถึงเซอิตะงั้นหรอ?
ผู้ชายคนแรก : ใช่ เจ้าเด็กน้อยคนนั้นมาที่นี่ทุกวัน กับแผนของเขา เจ้าเด็กสกปรกนั่น
ผู้ชายคนที่2 : ฉันได้ยินมาว่าเขาไปหางานที่ไหนที่หนึ่ง และพยายามจะเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อตัวของเขาเอง
ผู้ชายคนแรก : นายจริงจังไปมั้ย? เจ้าเด็กนั้นหาทางที่จะออกไปจากเมืองนี้ให้ได้?!
ผู้ชายคนที่2 : ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น เขาทำอย่างนั้นจริง
เขายังมาที่นี่ทุกวัน แต่การปรากฏตัวของเขาก็แตกต่างกันไป!
เจ้าหมอนั่นดูเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาด และเงินที่ถูกขโมยไปก็มีจำนวนมากขึ้น!
แล้วเขาก็ไม่ได้เอาไปแค่เศษเงินจากกระเป๋าเหมือนคนอื่นด้วย! เขาไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่เด็กควรจะเป็น!
ผู้ชายคนแรก : ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น?
แล้วทำไมพวกเราไม่ไปสำรวจดูเองเลยล่ะ?
ผู้ชายคนที่2 : หืมม์ นายหมายความว่ายังไง?
14
ผู้ชายคนแรก : มันชัดเจนใช่มั้ยล่ะ? เซอิตะมาที่นี่ทุกวันพร้อมกับเงินของเขา
และเขามองไปที่ฮิโนวะ เหมือนเธอเป็นดั่งดวงอาทิตย์ก่อนที่เขาจะไป
บางที เราอาจจะชวนเขามาและเอาชาให้เขาดื่มหน่อย?
ผู้ชายคนที่2 : ประเดี๋ยวสิ... นายคงไม่ได้จะ...
ผู้ชายคนแรก : ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก แน่นอน มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะได้ไปพบฮิโนวะ
อย่างไรก็ตาม มันมีบางอย่างที่เราสามารถเอาจากเขาได้
ฉันคิดว่าเจ้าเด็กโสโครกนั่นน่าจะมีเงินให้เรา "ยืม" บ้างนะ
ผู้ชายคนที่2 : เฮ้ นี่นายกำลังคิดเรื่องชั่วร้าย และกำลังจะทำอไรบางอย่างล่ะสิ?
ผู้ชายคนแรก : ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
ฉันแค่อยากจะพัฒนาสภาพของพวกเราต่างหาก ทำไมเด็กแบบนั้นจะต้องมีเงินมากมายเอาไว้โอ้อวดด้วยล่ะจริงมั้ย
ผู้ชายคนแรก : เมื่อไหร่ที่พวกเราได้มัน และได้ใช้มัน ก็คงจะดีกว่ามาทำงานหนักเพื่อเงินล่ะ
ผู้ชายคนที่2 : ฉันเห็นด้วยกับความคิดของนายนะ
ครั้งหน้า ถ้าพวกเราเจอเซอิตะ พวกเราจะดำเนินแผนการของเราทันที
ผู้ชายคนแรก : โอ้ เยี่ยมเลย ไม่มีใครได้ยินที่พวกเรากำลังคุยกันอยู่
15
กินโทกิ : เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย
ฉันคิดว่าทั้งหมดเป็นเรื่องดี จนกว่าเขาจะได้เงินครบและเจอกับแม่ของเขาโดยเร็ว
16
กินโทกิ : นี่มันพลาดไปเท่าไหร่เนี่ย?
ผู้หญิง : ดิฉันคิดว่าเราสามารถให้ท่านนำมันไว้ที่บ้านในตอนนี้ได้นะคะ
กินโทกิ : เธอรู้จักเซอิตะรึเปล่า?
ผู้หญิง : เขาเป็นเด็กที่โด่งดังมากในแถวนี้น่ะค่ะ
ท่านกำลังวางแผนให้เซอิตะกับฮิโนวะได้อยู่ด้วยกันอย่างนั้นหรือคะ?
กินโทกิ : เธอนี่พูดมากจริงๆนะ การที่มีเด็กคนนั้นอยู่ใกล้ๆช่างเป็นเรื่องที่น่ารำคาญ
ฉันพยายามจะเอาเขาออกไปอย่างมีเมตตา
กินโทกิ : คนที่สิ้นเนื้อประดาตัวคงจะต้องกินยางมะตอยและหลับฝันถึงถึงฮิโนวะกระมัง
ผู้หญิง : อา... ท่านจำต้องรู้ว่าฮิโนวะเป็นผู้หญิงอันดับหนึ่งของโยชิวาระ
ฉันไม่อาจจะคิดได้ว่าการที่เธอกับเด็กน้อยคนนั้นได้พบกันจะเป็นเรื่องดี
สรวงสววรค์ของโยชิวาระและโลกข้างบนนั้นมันแตกต่างกันมาก เหมือนกับสองประเทศในที่เดียว
ผู้คนจากโลกข้างบนไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปยุ่งกับประเทศของพวกเรา นี่เป็นกฏพื้นฐานที่ทุกคนจะค้องปฏิบัติตาม
ทำไมท่านจึงไม่ลืมเรื่องที่ท่านได้เห็นที่ไปเล่า และกลับไปยังโลกข้างบนเพื่อตัวท่านเอง?
กินโทกิ : ขอโทษสำหรับเรื่องนั้นนะ
Smoker \\ Note : Shangri-la n : any place of complete bliss and delight and peace [syn: {eden}, {paradise}, {nirvana}, {heaven}, {promised land}, {Shangri-la}]
17
กินโทกิ : ไม่ว่าฉันเป็นยังไง
กฎของเธอก็ไม่ได้อยู่ในแผนงานของฉัน
18
ขโมย! ขโมย!
กินโทกิ : บ้าเอ๊ย!
ทำไมฉันมักจะต้องถูกลากลงในปัญหาที่ไร้สาระด้วยเนี่ย?!
19
เซอิตะ : นั่นมันอะไรน่ะ?
เสียงดังโวยวายนั่น?
คางุระ : รอ---
รอก่อนสิน่อ เซอิตะคู๊งงง!!
ชินปาจิ : ผมเดินในสภาพนี้ไม่ได้หรอกเนี่ย!!
คางุระ : เดินบนขอบสิน่อ อาชินปาจิ!
แปลโดย SmokerExE และ bitonger แห่ง Thaispoiler
อย่าลืมอุดหนุน Siam Inter comic ด้วยนะครับป.ล แปลผิดถูกยังไงก็ขอภัยด้วยครับ ติชมได้นะครับ
Arcade
Medals
